ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ Αγίου Ταρασίου Κων/πόλεως¹

Κείμενον

" «… Τούτου γενομένου εγερθήσεται πόλεμος εμφύλιος, και απολεσθήσεται πας ο λαός ο άπιστος. Και τότε εξυπνήσει ο άγιος βασιλεύς ο εν αρχή του ονόματος αυτού Ι και εν τω τέλει Σ…»

Σχόλια

Αναφέρεται εις τον εμφύλιον πόλεμον (μεταξύ χριστιανικών κρατών) καθ’ ον θα εξολοθρευτούν οι μακράν του Χριστού ζώντες.

Εν συνεχεία δια την προβολήν «τότε εξυπνήσει» του Μεγάλου Αγίου του οποίου το όνομα αρχίζει από Ι και λήγει εις Σ. "

¹Ταράσιος Κων/πόλεως. Εξ επιφανών γονεών εν Κων/πόλει γεννηθείς ανήλθεν εις τον Πατρ/κόν Θρόνον της Κων/πόλεως το 784. Συνεκάλεσε την Ζ’ Οικουμ. Σύνοδον το 787· απέθανεν το 806 (Μεγ. Ελλ. Εγκ. Τόμ. ΚΒ’ σελ. 806)

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΑ ΚΟΣΜΟΪΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Υπό το φως των προφητειών της Ορθοδοξίας, Κωνστ. Τσατάλου, Δευτέρα έκδοσις, Θες/νικη 1972, Γ’ Προφητείαι, 6^η   Προφητεία, σ. 67. 

ΑΙ ΕΠΤΑ ΑΓΙΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ

Εν ποίω έτει από Χριστού, εν ποία πόλει

Και εναντίον τίνων συνεκλήθη, εκ πόσων Αγίων Πατέρων απετελέσθη.

Σύνοδ.	Έτος	Πόλις	Βασιλεύς	Πατριάρχης	Εναντίον	Πατέρες
Α’	325	Νίκαια	Κωνσταντίνος ο Μέγας	Μητροφάνης	Αρείου του κτισμ/τρου	318
Β’	381	Κων/πολις	Θεοδόσιος ο Μέγας	Γρηγόριος ο Θεολόγος	Μακεδονίου του Πνευμ/μάχου	150
Γ’	431	Έφεσος	Θεοδόσιος ο Μικρός	Κύριλλος ο Αλεξανδρείας	Νεστορίου του Θεοτοκομάχου	200
Δ’	451	Χαλκηδών	Μαρκιανός και Πουλχερία	Ανατόλιος	Διοσκούρου του Μονοφυσίτου	630
Ε’	553	Κων/πολις	Ιουστινιανός ο Μέγας	Μηνάς και Ευτύχιος	Ωριγένους του αιρ/τάτου	165
Σ’	680	Κων/πολις	Κωνσταντίνος ο Πωγωνάτος	Γεώργιος	Σεργίου, Πύρρου, Ωνωρίου Ρώμης	170
Ζ’	783	Νίκαια	Κωνσταντίνος και Ειρήνη	Ταράσιος	Εικονομάχων	367

Η ΑΒ’ (Πρωτοδευτέρα) λεγομένη Σύνοδος συνήλθεν εν Κωνσταντινούπολει τω 861 έτος εκ Πατέρων 318.

Η ΠΡΩΤΗ Σύνοδος κατέκρινεν και αναθεμάτισε τον δυσεβή Άρειον, ο Άρειος ήτο από την Λυβίαν εχρημάτισε διδάσκαλος της εν Αλεξανδρεία κατηχητικής σχολής, ούτος εβλασφήμει ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού δεν είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, και ακολούθως δεν είναι Θεός αληθινός αλλά κτίσμα και ποίημα εν χρόνω παρά του Πατρός δημιουργηθείς· όθεν και καθαιρεθείς αναθεματίσθη.

Διατί ο Θεός Λόγος ωνομάσθη Χριστός;

288 Ειπέ μοι, πώς εκ του φωτός νοήσω ότι ο Θεός Λόγος γεννάται εκ του Θεού Πατρός;

Επειδή ο Θεός αθεώρητος είναι και ανερμήνευτος, δια τούτο ουδέ τούτο ερμηνεύσαι δυνάμεθα· πώς λοιπόν τις δύναται ερμηνεύσαι ένα που ουδέποτε αυτός εθεάσατο, ή παρ’ άλλου ακήκοε πώτοτε;

Πλην εκ των ποιημάτων αυτού, λέγω, του Λόγου και Θεού, τυπικώς είπομεν, όσον το κατά δύναμιν. Νοητέον ως εξής, ότι ώσπερ ο λόγος του ανθρώπου γεννάται από της ψυχής ασπόρως και ακατανοήτως, ούτω γεννάται και ο Θεός Λόγος από του Θεού Πατρός· και ως γεννάται πυρ εκ του πυρός και φως εκ φωτός, ούτω γεννάται ο Υιός και Λόγος του Θεού από Θεού Πατρός.

290 Ειπέ μοι, ο σαρκωθείς Λόγος τι σάρκα έλαβεν;

Ο κατ’ ουσίαν αθώρητος Θεός Λόγος, εξ αγνής Θεομήτορος σάρκα άχραντον, λογικήν, και νοεράν εμψυχομένην, αυτοδέσποτον και αυτεξούσιον έλαβεν.

291 Ειπέ μοι, διατί σαρκούται ο Λόγος;

Γνώριζε ότι, δια τούτο σαρκούται ο των όλων Δεσπότης, και ουχί προσπλασθείση σαρκί συναπτόμενος ή προϋποστάση ψυχή συντεθέμενος, ίνα τω συμφυεί, το συμφυές εκλαμπρύνη και το πρόσλημα θεώση.

292 Ειπέ μοι, μήπως ετράπη εις σάρκα, η θεότης του Λόγου;

Την καλήν παρακαταθήκην της σαρκώσεως του ενός προσώπου της αγίας Τριάδος ην παρά των αγίων Πατέρων ειλήφαμεν καλώς φυλάττομεν και δεν λέγομεν τροπή της θεότητος εις σάρκα, αλλά προσλήψει ανθρωπότητος εις θεότητα.

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ Του Αγίου Μεθοδίου Πατάρων¹

Κείμενον²

" «Και κρατήσει επί την Επτάλοφον το ξανθόν γένος έξ ή πέντε και φυτευθύσονται εν αυτή λάχανα, και φάγονται εξ αυτών πολλοί εις εκδίκησιν των αγίων· κρατήσουσι δε επί την Ανατολήν προνοηταί τρείς ... και μετά τούτους εγερθήσεται αυτόνομος και μετά τούτον έτερος λύκος αγριώδης... και ταραχθήσονται και τα καθήμενα έθνη, άτινα εισίν επί τα βόρεια μέρη, κινήσουσι μετά μεγάλης βίας και δριμύτητος θυμού, και χωρισθήσονται εις τέσσαρας αρχάς, και η μεν πρώτη χειμάσει εις Έφεσον, η δε δευτέρα εις Μελάγια, η τρίτη εν Ακροκάμπω ήγουν εις την Πέργαμον και η τέταρτη εις Βιθυνίαν... τότε ταραχθήσονται τα έθνη καθήμενα επί νότου γωνίας, και εγερθήσεται ο Μέγας Φίλιππος μετά γλωσσών δέκα οκτώ και συναχθήσονται εν τη Επταλόφω και συγκροτήσουσι πόλεμον, οίος ου γέγονε πώποτε· και δρομούσιν εις τας εμβολάς και τας ρύμας της Επταλόφου και ο φόνος των ανθρώπων ως ποταμός κινήσει, και θολωθήσεται η θάλασσα εκ του αίματος έως τα βάθη της Αβύσσου.
Τότε βους βοήσει και ξηρόλοφος θρηνήσει και τότε σταθώσιν οι ίπποι³ και φωνή εξ ουρανού κράξει, στώμεν, στώμεν, ειρήνη υμίν· αρκεί η εκδίκησις επί τους απειθείς και ανηκόους· και απέλθετε επί τα δεξιά τα μέρη της Επταλόφου και εκεί ευρήσετε άνθρωπον επί δύο κίονας ιστάμενον εν κατηφεία πολλή ( έσται λαμπρός το είδος, δίκαιος, ελεήμων, φορών πενιχρά, τη όψει αυστηρός και τη γνώμη πραϋς)· έχοντα επί τον δεξιόν αυτού πόδα καλάμου ήλον και φωνή υπό του αγγέλου κηρυχθήσεται, στήσατε αυτόν βασιλέα, και δώσουσι αυτώ εις την δεξιάν χείρα ρομφαίαν λέγοντες αυτώ· ανδρίζου Ιωάννη* και ίσχυε και νίκα τους εχθρούς σου· και επάρας την ρομφαίαν παρά του αγγέλου πατάξει τους Ισμαηλίτας, Αιθίοπας** και πάσαν γενεάν άπιστον.

Τους δε Ισμαηλίτας μερίσει εις τρία μέρη· και την μεν πρώτην εν ρομφαία, την δε δευτέραν βαπτίσει, και την τρίτην καταδουλώσεται εν τη Ανατολή· και εν τω υποστρέφεσθαι αυτόν, ανοιχθήσονται οι θησαυροί της γης και πάντες πλουτήσουσι και ουδείς εξ αυτών πένης, και η γη δώσει τον καρπόν αυτής εκατονταπλασίονα· τα δε όπλα τα πολεμικά γενήσονται εις άροτρα και δρέπανα· και βασιλεύσει έτη τριάκοντα πέντε*** [και μετά την τελευτήν αυτού έτη δώδεκα· και ούτος προείπε τον θάνατον αυτού και ούτος πορεύσεται εις Ιεροσόλυμα και παραδώσει την βασιλείαν αυτού τω Θεώ****».

¹Μεθόδιος Επίσκοπος Πατάρων (Λυκίας)· ήκμασε τον Θ’ αιώνα και διεκρίθη δια την περί την χρησμολογίαν ενασχόλησίν του. Τα έργα του επιγράφονται «του εν Αγίοις Πατρός ημών Μεθοδίου Επισκόπου Πατάρων λόγος ηκριβωμένος περί βασιλείας των εθνών». (Μεγ. Ελλ. Εγκ. Τόμ. ις’ σ. 836)

-Κατ’ άλλην εκδοχήν πρόκειται περί του Μεθοδίου Πατάρων του μαρτυρήσαντος το 311 μ.Χ. (βλπ. Προφ. Μον. Κατσάρου σελ. 8).

²- Δια το κείμενον είχον υπόψιν μου: α. A. Vassiliev “Anecdota Craeco – Byzantina” Μόσχα 1893. β. Π.Δ. Στεφανιτζή «Συλλογή διαφόρων προρρήσεων» Αθήναι 1838 – Γεννάδιος Βιβλιοθήκη. γ. Τον υπ’αριθμόν 59 κώδικα της Μονής Ξηροποτάμου.

-Το κείμενον κατά την άποψιν του ειδικού γλωσσολόγου του Παν/μίου Θεσσαλονίκης συμφωνεί γλωσσολογικά με τον Θ’  αιώνα καθ’ όν φέρεται γραφείσα η προφητεία.

-Η προφητεία φέρεται και ως γραφείσα υπό του προφήτου Δανιήλ (βλπ. A. Vassiliev μν. εργ. σελ. xxv)

³-Το σταμάτημα των ίππων – «σταθώσιν ίπποι» - που βλέπει ο προφήτης εν οράματι, συμβολίζει την κατάπαυσιν του πολέμου.

-Εις τα “Anecdota” του Vassiliev γράφεται: «σταθώριν είπει», που είναι καταφανέστατα λάθος.

*Το «Ιωάννη» δεν υπάρχει εις τα “Anecdota”.

**Εις τα “Anecdota” του Vassiliev γράφει ωσαύτως: Φράγκους Τατάρους.

***Εις τα anec. γράφει «έτη τριάκοντα δύο».

**** Εις τα anec. γράφεται: το εντός παρενθέσεως ως εξής: «και μετά αυτόν βασιλεύσει έτερος εξ αυτού έτη δώδεκα· και ούτος προϊδών τον θάνατον αυτού πορευθήσεται εις τα Ιεροσόλυμα ίνα παραδώση αυτού την βασιλείαν τω Θεώ».

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ Επιγραφή εις τον τάφον του Μ. Κων/ντίνου

Το κείμενον

(…)

" «Τη πρώτη της Ινδίκτου, η Βασιλεία του Ισμαήλ ο καλούμενος Μωάμεθ, μέλλει δια να τροπώσει γένος των Παλαιολόγων, την Επτάλοφον κρατήσει, έσωθεν βασιλεύσει, έθνη πάμπολλα κατάρξει, και τας νήσους ερημώσει μέχρι του Ευξείνου Πόντου. Ιστρογείτονας πορθήσει τη ογδόη της Ινδίκτου, Πελοπόνησσον κατάρξει, τη ενάτη της Ινδίκτου, εις τα βόρεια τα μέρη μέλλει δια να στρατεύσει· τη δεκάτη της Ινδίκτου τους Δαλμάτας τροπώσει, πάλιν επιστρέψει έτι χρόνον, τοις Δαλμάταις πόλεμον εγείρει μέγαν μερικόν τε συντριβήναι. Και τα πλήθη και τα φύλα συνοδή των Εσπερίων δια θαλάσσης και ξηράς τον πόλεμον συνάψουν, και τον Ισμαήλ τροπώσουν. Το απόγονον αυτού βασιλεύσει έλλατον μικρόν ολίγον. Το δε ξανθόν γένος άμα μετά των πρακτόρων όλον Ισμαήλ τροπώσουν, την Επτάλοφον επάρουν μετά των προνομίων. Τότε πόλεμον εγείρουν έμφυλον ηγριωμένον, μέχρι της πεμπταίας ώρας. Και φωνή βοήσει τρίτον, στήτε στήτε μετά φόβου σπεύσατε πολλά σπουδαίως εις τα δεξιά τα μέρη άνδρα εύρητε γενναίον θαυμαστόν και ρωμαλέον, τούτον έξετε Δεσπότην, φίλος γαρ εμού υπάρχει· και αυτόν παραλαβόντες, θέλημα εμόν πληρούτε».

[ Ίνδικτος – εκ του Indicto- κύκλος 15 ετών. Η αρχή της Ινδικτίωνος δεν είναι γνωστή. Την χρήσιν αυτών εγενίκευσεν ο μέγας Κων/νος. Πρώτον έτος Ινδικτιώνων είναι το 312. Το έτος Ινδικτιώνος άρχεται από την 1^η Σεπτεμβρίου του προηγουμένου έτους. (Εγ. Λ. Ελευθ. Τόμος 6^ος, σελ. 731). Επτάλοφος ονομάζεται η Κων/πολις όχι μόνον εις τας προφητείας, αλλά και εις άλλα κείμενα ιστορικά πολύ προ της Αλώσεως].

*Δυστυχώς δεν σώζεται το σκέπασμα του τάφου του Μ. Κων/ντίνου επί του οποίου εγράφη η περίφημος επιγραφή.

(…) Την προφητείαν ταύτην μετά της ερμηνείας του Σχολαρίου αναφέρει και ο Λέων Αλλάτιος (1586- 1669) εις την διατριβήν του «Περί Γεωργίων» σ. 404. Ο Αλλάτιος λέγει ότι η προφητεία αύτη ευρίσκεται εις την Βατικανήν βιβλιοθήκην (Scoriali regia VII Ji), εις την Βαυαρικήν Βιβλιοθήκην (χειρ. 193) και εις την Βιβλιοθήκην Αντωνίου Αυγουστίνου (χειρ. 140) (βλπ Ελλ. Πατρ. Τομ. 160 σ 769 εις τα λατινικά σχόλια. (…)

Το Προφητικόν Χάρισμα εις την Εκκλησίαν

7. Παγκόσμιος Πόλεμος αναπόφευκτος

" Πού βαίνομεν λοιπόν; πού αλλού παρά εις τας κυρώσεις, τας θλιβεράς κυρώσεις, όταν πληρουμένου του βάρους των αμαρτιών θα αρχίσουν να λειτουργούν οι σκληροί νόμοι της θείας δικαιοσύνης. ¹

Δυστυχώς, ούτε πολιτευόμενοι, οδηγούμεθα αναποτρέπτως, εις καταστροφήν και επειδή το φαινόμενον της αποστασίας είναι παγκόσμιον, οδηγούμεθα εις παγκόσμιον πόλεμον φρικαλέον, οδηγούμεθα εις Αρμαγεδώνα.

Εις το χέρι μας είναι, εννοείται, να τον αποφύγωμεν, εάν αλλάξωμεν πορείαν. Θα το κάνωμεν όμως;

Πού βαίνομεν λοιπόν; Θα έχωμεν πόλεμον ή ειρήνη; Κρίνοντες ανθρωπίνως αδυνατούμεν να δώσωμεν ορθήν απάντησιν. Κρίνοντες όμως κατά τον Θεόν και με γνώμονα το Ευαγγέλιον και χωρίς την ανάγκη του προφητικού λόγου, αποφαινόμεθα ότι αφεύκτως οδηγούμεθα εις την καταστροφήν.

«Εάν θέλητε και εισακούσητέ μου τα αγαθά της γης φάγεσθε· εάν δε μη θέλητε, μηδέ εισακούσητέ μου, μαχαίρα υμάς κατέδεται· το γαρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα». (Ησαϊου Α’ 19- 21).

«Πάσα παράβασις και παρακοή έλαβεν ένδικον μισθαποδοσίαν, πώς ημείς εκφευξόμεθα τηλικαύτης αμελήσαντες σωτηρίας;» (Εβρ. β’ 2- 3).

«Η του πλούτου της χρηστότητας αυτού και της ανοχής και της μακροθυμίας καταφρονείς, αγνοών ότι το χρηστόν του Θεού εις μετάνοιαν σε άγει; κατά δε την σκληρότητά σου και αμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις σεαυτώ οργήν εν ημέρα οργής και αποκαλύψεως δικαιοκρισίας του Θεού» (Ρωμ. β’ 4- 5).

«Εάν μη μετανοήτε πάντες ωσαύτως απολείσθε» (Λουκ. ιγ’ 3).

Πολύ καλλίτερα θα πεισθώμεν εάν συμβουλευθώμεν τον προφητικόν λόγον.

Ερωτάται: υπάρχουν προφητείαι που αναφέρονται εις τα γεγονότα που ζούμε; Υπάρχουν μετά Χριστόν προφήται; Ο πολύς κόσμος διακατέχεται από την πλάνην, ότι δεν υπάρχουν μετά Χριστόν προφήται. Αυτήν την πλάνην θεωρούμεν αναγκαία να διαλύσωμεν. "

(…)

Πνευματική Παρακμή παρ' ημίν

"Το Ευαγγέλιον έχει παραμερισθή και εις τον άγιον αυτόν τόπον που έχει ποτισθή από αίμα αγίων και έχει πατηθή από τα πόδια ασκητών και ομολογητών, τον τόπον αυτόν τον αγνώμονα δια τον οποίον ελέχθησαν όχι από άνθρωπο αλλά από τον Θεάνθρωπον τα τόσον εγκωμιαστικά λόγια «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου» (Ιωαν. ιβ’ 23) και εις την πατρίδαν μας, που έχει ως εθνικόν της σύμβολον, το σύμβολον της χριστιανοσύνης, τον σταυρόν, και έχει ταυτίσει το έθνος με την θρησκείαν, την ορθοδοξίαν, και που εθεωρείτο ορθόν – και δικαίως – άλλοτε ότι ευρίσκεται μακράν του έθνους, ο περιπατών μακράν της ορθοδοξίας: την Ελλάδα που ηλευθερώθη με το σύνθημα «για του Χριστού την πίστι την αγία», ο κόσμος, ο πολύς, έχει απομακρυνθεί από τον Θεόν.

Η ηγέτις τάξις που πρέπει να δίδει το παράδειγμα δια λόγων και πράξεων και που εννοεί να την μιμήται η μεγάλη μάζα του λαού, έχει διαγράψει από τα διαφέροντά της την πνευματικήν ζωήν. Και έτσι ζώσα μακράν του Ευαγγελίου είτε ζη τον φυσικόν βίον, με ροπήν την ικανοποίησιν των απύθμενων απαιτήσεων κατωτέρων επιθυμιών, είτε έχει προσδεθεί εις το άρμα αντιχριστιανικών δοξασιών και αιρέσεων, προξενούσα διπλήν ζημίαν εις το έθνος.

Πρώτον, αποστερεί την κοινωνίαν από τους φωτισμένους χριστιανούς ηγέτας που θα της εξησφάλιζαν τα μέσα της υλικής και πνευματικής ζωής, και

Δεύτερον, σκανδαλίζει δια των λόγων και πράξεών της τους απλοϊκούς και αδυνάτους, τον λαόν: «δεν πιστεύουν οι τρανοί, άρα δεν υπάρχει Θεός». "

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΑ ΚΟΣΜΟΪΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Υπό το φως των προφητειών της Ορθοδοξίας, Κωνστ. Τσατάλου, Δευτέρα έκδοσις, Θες/νικη 1972, Εισαγωγή, Πνευματική Παρακμή παρ΄ημίν, σ. 21