Ειπέ μοι διατί οι Εβραίοι εσταύρωσαν τον Χριστόν και εάν
έχουν από τον Θεόν κατάραν.
Επίστευον οι Εβραίοι, ότι ο Μεσσίας, ήτοι ελληνιστί ο
Χριστός, θα κατέβαλεν όλα τα Κράτη και θα ίδρυε μίαν βασιλείαν με πρωτεύουσαν
την Ιερουσαλήμ, και θα ανίσταντο όλοι οι δίκαιοι Εβραίοι και η βασιλεία θα
διήρκει χίλια έτη.
Επειδή λοιπόν, ο Χριστός τας προσδοκίας αυτάς εκαθάρισε και
δεν παρεδέχθη να συστήση βασιλείαν κοσμικήν, Τον εσταύρωσαν και ως Σταυρωταί
του Χριστού και κατά την προφητικήν μαρτυρίαν έχουν την κατάραν από Θεού. Ούτω εις
το ψαλτήριον του προφήτου Μωϋσέως γράφει: «Πατάξαι Κύριος έλκει Αιγύπτω εις την
έδραν και ψώρα αγρία και κνήφη, ώστε μη δύνασθαί σε ιαθήναι». Όθεν όλοι οι
Εβραίοι της Ευρώπης έχουν ψώραν εις την έδραν.
Και πάλιν γράφει: «Πατάξαι σε Κύριος εν έλκει πονηρώ επί τα
γόνατα και επί τας κνήμας, ώστε μη δύνασθαι ιαθήναι». Δια τούτο όλοι οι Εβραίοι
οι από την Ασίαν έχουν εις την κεφαλήν κασίδαν και οι από την Αφρικήν έχουν εις
τα πόδια έλκη, και οι από την Αμερικήν έχουν αδυναμίαν εις τους οφθαλμούς και
τρέχουν οι οφθαλμοί των. Οι δε Ραββίνοι ως ιατρικόν εύρον να αλείφωνται με αίμα
χριστιανικόν, δια τούτο κλέπτουν τα χριστιανικά παιδία δια να λαμβάνωσι το αίμα
των, και διατρυπώσιν όλον το σώμα δι’ αιχμηρών εργαλείων εν σχήματι μικράς
λόγχης. Πάντως δια τους αμφιβάλλοντας λέγω, ότι η ομόφωνος αύτη κραυγή τόσων
χριστιανικών λαών, επικυρουμένη υπό των γεγονότων και τόσων χιλιάδων ετών της Ιστορίας,
και εκ των δικαστικών αποφάσεων και εκ του περιωνύμου εκ δέκα τόμων
θρησκευτικού εβραϊκού βιβλίου του Ταλμούδ, όπου γράφει «Τωβ σχεμπαγγοϊμ χερώγ»,
ήτοι «άγιος ο Χριστιανόν σφαγιάζων», δεν δύναται ν’ αφίση αμφιβολίαν δια τας
μυστηριώδεις εξαφανίσεις των Χριστιανοπαίδων, προς συλλογήν αίματος.
